رویداد امروز: در شرایطی که بسیاری از کسبوکارها در مواجهه با رکود اقتصادی، از توسعه نیروی انسانی صرفنظر کردهاند، شرکت نشان با برگزاری سومین دوره بوتکمپ «هممسیر» نشان داد که مسیر آموزش، رشد و سرمایهگذاری روی استعدادهای جوان، حتی در سختترین روزها نیز قابل تداوم است.
بوتکمپهای فناوری در سالهای اخیر به عنوان یکی از موثرترین مسیرهای ورود نیروهای تازهنفس به بازار کار شناخته شدهاند. این دورههای آموزشی فشرده، پروژهمحور و کاملاً کاربردی، به افراد کمک میکنند تا در مدت زمانی کوتاه، مهارتهای مورد نیاز بازار را فرابگیرند، به پروژههای واقعی دست بزنند و با منتورهایی از دل صنعت، مسیر حرفهای خود را آغاز کنند.
در این میان، بوتکمپ «هممسیر» که از تابستان ۱۴۰۲ توسط شرکت نشان آغاز شد، نمونهای موفق از چنین برنامهای در اکوسیستم فناوری ایران است. هدف از راهاندازی این بوتکمپ، شناسایی و توانمندسازی استعدادهای جوان، ایجاد پل میان دانشگاه و صنعت و آمادهسازی نسل جدیدی از توسعهدهندگان و متخصصان فناوری برای ورود به فضای کاری واقعی است.
در دو دوره اول، این بوتکمپ در فضایی نسبتاً باثبات برگزار شد. شرکتکنندگان از طریق آزمونهای تخصصی و مصاحبه، غربالگری میشدند و در نهایت در مدت شش هفته، مهارتهایی از جمله برنامهنویسی بکاند، فرانتاند، علم داده و مهارتهای نرم را در قالب کارگاه، تسکهای فردی و پروژههای تیمی فرا میگرفتند.
دومین دوره این بوتکمپ در تابستان ۱۴۰۳ در مشهد برگزار شد که در آن، از میان ۶۷۱ نفر شرکتکننده اولیه، ۴۲ نفر برگزیده شدند و با حمایت ۱۲ منتور حرفهای، مسیری جدی برای ورود به دنیای کار حرفهای را تجربه کردند.
اما سومین دوره بوتکمپ «هممسیر» در سال ۱۴۰۴، متفاوتترین و شاید سختترین دوره آن تا امروز بود. شرایط بحرانی کشور، بهویژه آغاز جنگی ۱۲ روزه که همزمان با چالش ورودی بوتکمپ بود، فضای برنامهریزی و اجرای این دوره را با چالشهای جدی مواجه کرد.
برنامه بوتکمپ دو بار به حالت تعلیق درآمد و پس از چندین بار تغییر تاریخ، نهایتاً در جلسهای پر از تردید و ابهام، تیم اجرایی تصمیم گرفت با وجود تمام موانع، تنها سه روز بعد از تصمیم نهایی، دوره را آغاز کند. باور جمعی بر این بود که اگر این فرصت از دست برود، شاید امکان برگزاری آن در سال جاری فراهم نشود و حداقل ۲۰ استعداد بالقوه از تجربهای ارزشمند محروم خواهند شد.
تیم اجرایی در مدت یک آخر هفته توانست فضای برگزاری بوتکمپ را تجهیز و آمادهسازی کند. از سوی دیگر، همزمانی دوره با برنامه امتحانات دانشگاهها، فشار مضاعفی بر منتیها وارد کرده بود؛ اما آنها با انگیزه، تعهد و روحیهای مثالزدنی، مسیر یادگیری خود را رها نکردند و بوتکمپ را تا پایان ادامه دادند.
در این دوره، بیش از ۱۵۰۰ نفر در فرایند ثبتنام و چالش ورودی شرکت کردند. برخلاف دورههای قبل، آزمونهای ورودی امسال بهصورت یکپارچه و ترکیبی از سوالات عمومی و تخصصی برگزار شد و در نهایت، پس از مصاحبه با ۶۰ نفر، ۲۰ منتی برای پنج موقعیت تخصصی از جمله بکاند، فرانتاند، دیتا ساینس، SRE و طراحی UI/UX (که برای اولینبار به دوره افزوده شده بود) انتخاب شدند.
ساختار آموزشی بوتکمپ، شامل رودمپهای تخصصی، پروژههای عملی تیمی، کارگاههای مهارت نرم، جلسات منتورینگ و یادگیری مبتنی بر self-learning بود. منتیها در قالب تیمهای کوچک، روی پروژههای واقعی کار کردند و در پایان دوره، دستاوردهای خود را در قالب ارائههای نهایی به اشتراک گذاشتند. حتی برخی منتیها بهصورت داوطلبانه کارگاههایی برای سایر هممسیرهای خود برگزار کردند، اتفاقی که نشان از بلوغ حرفهای و روحیه مشارکتی بالای شرکتکنندگان دارد.
با وجود فشار زمانی و تغییر ساختار، تیم منتورها و ارزیابها متشکل از ۹ منتور تخصصی و ۱۵ نفر از تیم ارزیابی، با همراهی تیم اجرایی، تمام تلاش خود را بهکار بستند تا کیفیت آموزشی دوره حفظ شود. در بسیاری از بخشها شاید بهناچار فشردگی برنامه باعث حذف یا کاهش بعضی آیتمها شد، اما آنچه ماندگار شد، تجربهای عمیق از یادگیری، همدلی، تابآوری و رشد فردی برای همه شرکتکنندگان بود.
برگزاری این بوتکمپ در شرایط بحرانی، نهتنها امید را در دل تیمهای مختلف نشان زنده نگه داشت، بلکه پیامی روشن برای جامعه فنی کشور داشت: رشد و یادگیری، در هیچ شرایطی نباید متوقف شود. در زمانی که بسیاری از سازمانها به دلایل اقتصادی و سیاسی مسیر توسعه منابع انسانی خود را متوقف کرده بودند، نشان با تصمیم به اجرای بوتکمپ، نشان داد که آیندهسازی هنوز ممکن است؛ حتی در دل تاریکی.
در پایان این چهار هفته فشرده و پرچالش، سومین بوتکمپ «هممسیر» بهپایان رسید. اما آنچه در ذهن شرکتکنندگان، منتورها و تیم اجرایی ماندگار شد، تنها یک تجربه آموزشی نبود؛ بلکه تمرینی بود برای ایستادگی در برابر بحران، مشارکت در ساختن آینده و اثبات این نکته که امید، در دل حرفهگرایی، رشد و آموزش، زنده میماند — even when everything else seems to fall apart.
